Aydın Dadaşov - Qırmızı üvəzin açılığı
27.07.15

Dünya kinosu - 120

Vasili Şukşinin xanımı Lidiya Fedoseyevanın ilk görüşlərində oxuduğu “Qırmızı üvəz” rus xalq mahnısının təsirindən yazdığı eyniadlı kinopovest əsasında öz ssenarisi üzrə çəkdiyi filmin (1973) strukturunda bir neçə yozumda balalaykada səslənməsi semantik təsvirin önə çəkilməsinə xidmət göstərir. İlk epizodda Aleksandr Alyabevin İvan Kozlovun sözlərinə yazdığı “Axşam zəngləri” (1828) mahnısının həbsxana xorunun, “Bom-bom” kəlmələrinin aparıcının elan etdiyi kimi azadlığa buraxılacaq dustaqların ifasında səslənməsi isə musiqinin filmin strukturundakı fəal mövqeyini səciyyələndirir.  Rəssam İsaak Levitanın qızaran üfüqdəki çayın o tayındakı saralmağa başlayan ağaclar arasında xaçlı gümbəzi, bəyaz divarları  görünən monastır təsvirli məşhur “Axşam zəngləri”tablosunun da varlığı mahnının dini motivini vurğulayır. Adda-budda görünən qarın əriməsi, yazın gəlişi ilə tumurcuqlamağa başlayan ağcaqayınların budaqlarındakı zağcaları salamlayan, gövdəsinə əllərini sürtüb bu ağacları öz “ağlayan bacıları”, “gözləyən gəlini” adlandıran Dərd ləqəbli Yeqor Prokudinin (Vasili Şukşin) üzən çay gəmisindən suda batmaqda olan qədim monastırı görməsi təbiətə bağlı, mənəviyyat adamının portretinin audiovizual həllini yaratmaqla yanaşı dini motivi də gündəmdə saxlayır. Dinə qadağa qoyan sovet dövründə “Axşam zəngləri” mahnısının səslənməsi, tablosunun canlanması ilə bağlayan filmdə  isə bəyaz qartopu çiçəkli, acı giləmeyvəli üvəz kolunun insan taleyini səciyyələndirməsi obrazlı həllini tapır.

Yeddi dəfə məhkum olunmaqla cəza müddətini bitirib azadlığa çıxan qanuni oğru Yeqor Prudkinin  həbsxanadan məktublaşdığı Lyuba Baykalovanın (Lidiya Fedoseyeva-Şukşina) yaşadığı kəndə üz tutması həmin dövr sovet kinosu üçün gözlənilməz süjet xətti yaradır. Əslində bir müddət keçmiş cinayətkar dostlarının diqqətindən kənarda qalmaq məqsədi güdən Yeqor Prokudinin həyati məktublarına vurulan Lyubanın keçmiş ərinin alt paltarlarını geyinməyə razılaşması hamamda əl vermədiyinə görə qaynar su ilə dolu parç ötürməklə cəzalandırdığı qaynı, dənizçi olması, almanlara əsir düşməsi  sonradan üzə çıxan Pyotrla tanışlığı müəllif yozumunun dəqiqliyi ilə seçilən süjet yeniliyi yaradır. Vasili Şukşinin “Qırmızı üvəz”  filminin strukturunda eyniadlı kinopovestindən əlavə, həyat müşahidələri ilə zəngin hekayələrindən də bəhrələnməsi nəzərdən qaçmır. Filmdə həbsxanada keçən ömrünü istirahət elementləri ilə zənginləşdirən Yeqor Prudkinin qaynı Pyotrla  hamamdakı acı zarafatları da müəllifin “Alyoşa Beskonvoynı” hekayəsinin beş gün işləyib iki gün dincələn personajının şakəri ekranda canlanır. Yayda naxırçılıq, qışda kolxoz tövləsini qızdıran qazanxananı işlədən şənbə günləri işləməyib söhbətə tutduğu ağcaqayın odunu ilə qaladığı hamamında bazar günü beş saat özünü buxara verən, beş övladına sevgisini bildirməyən, hamının Alyoşa Beskonvoynı adlandırdığı məsuliyyətsiz naxırçı Kostya Valikovun: “Bax siz istəyirsiniz ki, insanlar eyni cür yaşasın. İki odun belə eyni cür yanmır, siz isə adamların eyni cür yaşamasını istəyirsiniz”   cümlələri sosializmin məğzindəki bərabərlik anlayışını kökündən baltalayır.

Filmdə ekran üçün yeni süjet xəttlərindən biri də illərlə həbsxanasıda şənlik həsrəti yaşamış, Lyubanın yatağına buraxmadığı Yeqorun gəldiyi şəhərdə acgözlüklə  qadınları müşahidə etməsi, restoranda inzibatçı Sergey Mixailoviçə (Lev Durov) haqqını ödəməklə özünün “bardelero” adlandırdığı kef məclisi, sifarişli bayram yaratmaq istəyinin təzahürünə çevrilir. Yeri gəlmişkən restoranda ehtiyatla raxınlaşıb: “Sən Yeqor deyilmisən?” sualını verən Xidmətçi qadının (İya Arepina) ötəriliyi, bacı kimi struktura daxil olmaması nəzərdən qaçmır... İnzibatçının yığdığı təsadüfi, yaşlı, yönsüz cütlüklərin süfrə arxasında əyləşdikləri darısqal zala açılan qapıda teatral məxmər xalatda görünməklə bayramı canlandırmaq istəyi alınmayan Yeqorun quduzluğunun  məyusluğu ilə əvəzlənməsi süjetin fabula mexanizminə bağlantısını təmin edir. Restorandakı zalın divarında asılan, rəssam İvan Kramskoyun kurskli kəndli qızı qadını naturaçı kimi istifadə etməklə yaratdığı “Naməlum qadın” tablosunun (1883) xırda variantını sinəsindəki medalyonda gəzdirən dərd-qəmini təbəssümünün arxasında gizlədən Lyubanın semantik təsvir tirajını artırır. Qalan ömrünü tənha keçirməmək naminə həbsxanadan tapdığı Yeqoru ev, ailə sahibinə çevirmək cəhdinin faciəviliyi sanki 90 il əvvəl tutqun havada Peteburqun hər kəsin özünü nümayiş etdirdiyi Neva prospektindən, Aleksandrincki teatrın qarşısından bəzəkli şlyapada, yun paltoda, qara əlcəkdə üstüaçıq faytonla keçən “Naməlum qadın” ın dərdli təbəssümündə gizlənir. Quruluşçu operatoru Anatoli Zabolotskinin “Şukşin kadrda və kadr arxasında” kitabındakı: “İvan Kramskoyun “Naməlum qadın” tablosunun ekrandakı təsvir həllinə gətirilməsi barədə mənimlə filmin rəssamı İppolit Novoderejkinin təklifini Şukşin əvvəl lağa qoydu. Birinci çəkdiyimiz səhnədən (Yeqorla Lyubanın çayxanadakı) sonra bu ideyanı bəyəndi. “Naməlum qadın” tövbə idealına yaxınlaşmaqla dini motivi əvəzləyirdi. (Yeri gəlmişkən tənqidçilər  “Naməlum qadın”ın sətraltı mənasına toxunmadılar. Filmdə başqa nələr var idisə hamısını açdılar)   cümlələri yaradıcı heyətin rejissor yozumunu təsvirdə qabartmaq cəhdini səciyyələndirir.

Gecəyarı kəndə qayıdan, Yeqorun gətirdiyi bahalı konyakı Pyotrla hamamda vaxtilə qaynar su ötürülən parçdan içmələri münasibətin nizamlandığını əşyaya status qazandırmaqla həyata keçirilir. Səhər Lyuba ilə kəndə çıxan Yeqorun sığalladığı hamiləliyini, doğuşa hazır olduğunu bildirdiyi iri gövdəli ağcaqayın ağacı film boyu davam edən dramaturji missiyasını gündəmdə saxlayır. Sanki dünyaya hələ də dəmir barmaqlıqlar arasından baxmağı yadırğamayan dolaşıq düşüncəli Yeqorun davranışları, sadə həyat tərzləri ətraf  mühitlə harmoniya yaratmaqla ağcaqayının simvoluna çevrilən Lyubanın tilsiminə düşməsi müvafiq dialoqlarla yanaşı, təsvir təhkiyyəsinin   sənədliliyi özfəaliyyət ruhlu neoprimitiv metodla artırılır. Sürücü kimi kolxoz sədrinin avtomaşınında rayon prokurorluğunun qadın müstəntiqini arıçılıq təsərrüfatına aparan Yeqorunn sərbəstliyə imkan yaradan traktorçuluğu seçməsi mövzu istiqamətini nizamlayır. Yeqor Prudkinin sədrlə görüşmək üçün gəldiyi kənd klubunda aparıcının: “Rus kəndlisinin fəhlə ilə birlikdə çarı devirməsindən sonra dəyişkənliklər çoxdur. Əhalinin həyatı kimi mahnıları da dəyişmişdir. Aedonitskinin “Rus əyalətləri” mahnısını dinləyin” mətni, eyniliklə geyinib-bəzənməklə sanki muzey eksponatına çevrilməklə simasızlaşan qarıların səhnədə xorla oxuduqları “xalq mahnısı”nın “Ağcaqanadların dəryazla biçilməsi” barədəki  kəlmələri də folklora münasibəti, dövrün ruhuna uyğun “işləmələri” ələ salır.

Pyotrdan özüboşaldan yük avtomaşınını götürüb Lyuba ilə  daim cüzi pul göndərsə də görüşməyə ürək eləmədiyi, iki oğlu cəbhədə həlak olub digərindən xəbər gözləyən Kudelixa ləqəbli kimsəsiz qarının tənha yaşadığı Sosnovka kəndə gələn Yeqorun özünü gizlətmək üçün qara eynək taxması, alnını həyətlərindəki ağcaqayın ağacının gövdəsinə sürtməsi epizodun görümlü təsvir həllini yaradır. Pəncərənin çölündən reportaj metodu ilə lentə alınan kadrlarda acınacaqlı həyatı barədə Lyubaya danışan kimsəsiz qarını dinləməklə qayıdanbaş avtomaşını kilsənin yaxınlığında saxlayaraq  üzü üstə torpağa sərilib hıçqırması, qarının onun doğma anası olduğunu bildirməsi sənədli insan taleyinə isti münasibəti publisistik əzəməti ilə ekrana gətirir. Yeri gəlmişkən Yeqorun bacısı ilə restorandakı ötəri görüşünü də xatırlaması təəssüf ki, ananın tənhalıq faktorunu neytrallaşdırmaya bilmir...

“Şukşin kadrda və kadr arxasında” kitabında restorandakı Xidmətçi qadın roluna quruluşçu rejissorun doğma bacısını çəkmək niyyətinin alçnmadığını da göstərən Anatoli Zabolotskinin: “Sübh çağı peyzajlarının çəkilişi naminə yarısı xaraba qalan Merinov kəndində gecələməli olduq. Ana roluna Moskvada ssenarini oxuyub çəkilməyə razılaşan Vera Maretskayanı gözləyirdik. Həmin səhnənin çəkiliş məqamı gələndə Vera Petrovna nasazlığını: “Elə mən özüm də əldən düşmüş vəziyyətdəyəm, Bacarmaram, İstəmirəm!” kəlmələri ilə bildirib imtina etdi Nə etməli? Biz yanırdıq””   cümlələri sosioloji baxımdan filmə rəng qatan sənədli personajın ekrana gəlişinin obyektiv səbəbini aydınlaşdırır. Kitabdakı: “Vera Maretskayanın imtinasından sonra kənddə tapdığımız uyğun evin yaşlı sahibəsini Yeqor Prokudinin anası roluna çəkmək təklif olundu. Çəkilişdən sonra kənddə qalıb bu nənəni özü barədə danışdırdıq təqaüdün qalxma ehtimalından söz salanda (O, 17 rubl əqaüd alırdı) Yefimya Yefimevna Bıstrova ümidlə gülümsədikdə təbii artistizm yarandı... “İndi qocalmışam gözdən iraq, tənha yaşayıram” dedikdə üz-gözü qırışlarda qərq oldu”  müşahidəsi çətin vəziyyətdən çıxan yaradıcı heyətin görüb göstərmək bacarığını əks etdirir.

Lyubanın sərxoşluğa qurşanan keçmiş ərini və dostlarını psixoloji gücü hesabına yerlərinə oturdan Yeqorun traktorla torpağı şumlayarkən fasilə verib pöhrələyən bədmüşk kolları arasındakı cavan ağcaqayınlarla ünsiyyətə girməsi yerinə düşən sentimentallığın təzahürünə çevrilir. Taksi ilə cinayətkar aləmdən xəbər gətirən Vasyanın-Şuranın pulunun sifətinə çırpılıb sillələnməsindən təşvişlənən Lyubanı ovundurmaq üçün Yeqorun onunla birgə “Qırmızı üvəz” xalq mahnısını oxumaq istəyindən vaz keçməsi diqqəti cəlb edir. Anatoli Zabolotskinin kitabındakı: “Bir də nə yadıma düşdü. Hazırlıq dövründə Lyuba ilə Yeqorun “Qırmızı üvəz” rus xalq mahnısını birgə oxuyacaqları nəzərdə tutulurdu. Ancaq studiyanın musiqi redaksiyasından bildirdilər ki, bu nəğməni yenidən işləyən Yan Frenkelə bəstəkar kimi müvafiq məbləğ ödənilməlidir. Mahnıdan imtina edən Şukşin elə kadrda da da dedi: “Nəğmə oxunmadı...”   xatirəsi isə total dövrün çoxsaylı maneələrini tutarlı şəkildə əks etdirə bilmir. Belə ki, əslində rejissor kimi Vasili Şukşin “Qırmızı üvəz” xalq mahnısının peşəkar bəstəkar tərəfindən işlənməklə ilkinliyindən uzaqlaşan yozumundan qaçırdı. “Kim kimi bədii emal edir?” sualını qoymaqla xalq nəğmələrinin bədii emal prosesinə qarşı çıxan V.M.Şukşinin: “Sevimli kolxoz tarlası, mehribanım traktorda mən isə arxasınca motosikldə”. Buraxın getsin! Adicə sadə stilizasiyadır”   müqavimətini  yada salmaq yerinə düşər. Odur ki, yuxarıda göstərildiyi kimi filmin strukturunda “Qırmızı üvəz” xalq mahnısının balalaykada müxtəlif  yozumda səslənməsi ekrandan süzülüb gələn bədii informasiyanın gerçəklik faktorunu artırır.
Finalda şumladığı torpağa toxum səpən Yeqorun “Volqa”da kəndə gələn Qubeşlepin (Georgi Burkov) cinayətkar dəstəsinin üzvlərinin uzaqdan görməklə iri qayka açarını şalvarının cibinə soxub sırıqlının ətəyi ilə gizlətməsi və güllə ilə həmən öldürülməsi əsas ziddiyyəti gözönü təsvirdə qarşılaşdırılır. Qubeşlepin öldürülən Yeqor barədə laqeydliklə söylədiyi: “O, hez vaxt adam olmamışdı. Sadəcə kəndli idi. Belələri isə Rusiyada çoxdur” kəlmələri müəllifin əyalətçiliyi qabardan sentimentalizmini dramaturji kontekstdə mənalandırır. Real həyatdakı cinayətkar aləmdə qanuni oğrunun yer şumlaması, əkib-becərməsi günah sayılmasa da, filmdə bu faktorun irrreal müstəviyə gətirilməsi dramatizmi gücləndirir. Ekranda qanlı əl izləri ağcaqayının bəyaz gövdəsində iz salan cibindəki son pullarının anasına çatdırılmasını vəsiyyət edən Yeqorun sifətinə Lyubanın göz yaşlarının tökülməsi, “Naməlum qadın” medalyonunun alnına toxunması tövbə faktorunu gücləndirir. Epizodda Sergey Yeseninin “Anaya məktub” (1924) şeirinə Vasili Lipatovun yazdığı mahnını şövqlə oxuyan dustağın ekrana gəlişi, qanı axan yaralıya yaxınlıqda axan çaydan ovcunda su gətirən Lyubanın yıxılması ilə şumladığı torpaqda can verən Yeqor Prudkinin montajı semantik təsvir həllini obrazlaşdırır. Özüboşaldan yük avtomaşınında Lyuba  ilə gəlib çıxan Pyotrun cinayətkarların əyləşdikləri “Volqa”nı vurub çaya salması şərin cəzalandırılmasının hadisəli təsvir həllini, son kadrlarda suda batan kilsənin görünməsi sovet ateizminin fəsadlarının obrazını, Yeqorun həbsxanadan göndərdiyi məktubdan sətirlərin səslənməsi isə xeyrin qələbəsinin bədii həllini  verə bilir.

“İskusstvo kino” jurnalının 1975-ci ilin 3-cü sayındakı “Vasili Şukşin fenomeni. Deyilənlərə əlavə” məqaləsində: “Yeqor Prudkinin öldüyü, hüdudsuz xeyirxahlığı didərginlikdən sərtləşən qəlbi yumşalda bilməyən Lyuba Baykalovanın sağ qaldığı son kadrlarda kim daha çox mərhəmət qazanır” yazan kinoşünas Vladimir Solovyov: “Vasili Şukşin sonluğu əzabsız əlvanlıqla yuvarlaqlaşdırsaydı filmin ziddiyyətli müşkülünü əldən verərdi”  qənaətində haqlı görünür.

Vasili Şukşinin yaradıcılığının ilkin mərhələsində yazdığı “Stepka” hekayəsinin əsas personajı Stepan Voevodinin azadlığa çıxmasına üç ay qalmış bir yaz gününün təsiri ilə həbsxanadan qaçıb doğma kəndində sinə dolusu nəfəs almaqla, 23 yaşlı, mavi gözlü,  boylu-buxunlu lal bacısını sevindirməklə  özünü yenidən cəza çəkməyə hazır bilməsi müəllifin yaradıcılıq kredosunu üzə çıxarır. “Qırmızı üvəz” filminin mərkəzi fiquru, qanuni oğruya çevrilən kəndli balası Yeqor da, şumladığı torpağı duymaqla, doğma təbiətlə, özü ilə eyni ruhlu insanlarla ünsiyyətə girməklə, nəhayət ər gözləyən Lyubanı sevindirməklə tövbəsini reallaşdıraraq ölüm cəzasını məmnuniyyətlə qəbul edə bilir. Və “Stepka” hekayəsinin sonundakı: “Kəndi yarıb keçən orta küçə ilə büdrəyə-büdrəyə qaçan lal acı-acı ağlayırdı. Başları rəqsə qarışan bixəbərlərə qardaşını yenə də nə üçünsə tutulub aparılmasını qışqırıb demək istəyirdi. O tələsirdi”   cümlələri əslində “Qırmızı üvəz” filminin müəllif təhkiyyəsinin sarı simini səsləndirir.

Ekran əsərlərindəki tövbə fakorunun audiovizual təqdimatında “İncil”dən qaynaqlanan Andrey Tarkovskidən fərqli olaraq ilham mənbəyini folklorda axtaran Vasili Şukşinin filmlərinin daxili bazardakı kütləviliyi də məhz bu faktora söykənir. Yazdığı kinopovestə rejissor kimi quruluş verməklə baş rolda da oynayan  Vasili Şukşinin əsas uğuru isə total ideoloji buxovların zəiflədiyi sosrealizm cərəyanının liberal mərhələsindən bacarıqla yararlanaraq demokratik mühitə xas fərdi üslubunu ortaya qoymaqla müəllif filmi yaratması oldu.

Anatoli Zabolotskinin: ““Mosfilm”də rejissorlardan Yuri Ozerov, Aleksey Saltıkov filmə qarşı sərt çıxış etdilər, Dövlət kino komitəsinin ssenari-redaksiya heyətinin təklif etdiyi düzəlişləri, yalnız filmi yenidən çəkməklə yerinə yetirmək mümkün idi. Gözlənilmədən yuxarılardan kiminsə bağında filmə baxıb bəyəndiyini eşitdik. Şukşin özü də gözləmədən bir balaca əl gəzdirməklə filmi təhvil verdi. Mətndən ananın dolanışığı  barədəki: “Sən özün 17 rubl təqaüdlə yaşa görüm” sözlərini atdı. “Bankadakı hörümçəklər kimi yaşayırıq. Onların necə asanlıqla öldüklərini bilirsiniz” və digər “xırda” nələri isə atdı” məlumatı paxıl həmkarlarla qərəzli məmurların rəsmi senzuradan daha amansızlığını nümayiş etdirir. Beləliklə, Vasili Şukşinin 44 yaşında quruluş verdiyi altıncı – sonuncu və ilk rəngli ekran əsəri olub Bakıda keçirilən Ümumittifaq kinofestivalının (1974) əsas mükafatını, bir ildə 62. 500.000 tamaşaçını qazanan “Qırmızı üvəz” filmi sənətkarın öz həyatını dolayı yolla əks etdirdiyi avtobioqrafik film sayılmaqla müəllif klassikə çevrildi. Təsadüfi deyil ki, alman ssenariçisi və rejissoru Rayner Verner Fasbinder “Qırmızı üvəz” filmini də özünün on ən sevimli ekran əsərlərinin siyahısına salmışdı.

Yenililklər
15.10.19
"Buker"in qalibləri Marqaret Etvud və Bernardin Evaristo oldu
15.10.19
Ülvi ruhun sərhədsizliyi... - Nina Simiç Serbiyadan yazır
15.10.19
"Bütün dövrlərdə sevgi şeirləri daha təsirli olub" - Tuğrul Tanyol ilə müsahibə
11.10.19
Peter Handke - Nəzarət şurasına təbrik sözü
10.10.19
"Azərbaycan universitetləri ilə sıx əlaqələr qurmağa çalışırıq" - Müsahibə
10.10.19
Nobel mükafatı bu yazıçılara verildi
10.10.19
Ömrün üçüncü onluğunu yaşayan Fərid Hüseyn – Sona Vəliyevadan təbrik yazısı
09.10.19
“Azərbaycanca-özbəkcə, özbəkcə-Azərbaycanca lüğət” kitabının təqdimaı keçirilib
04.10.19
Ədəbiyyat İnstitutunda xarici yazarlarla görüş keçirilib
04.10.19
“Akademik Məmməd Cəfər Cəfərov - Ədəbiyyat nəzəriyyəçisi” kitabı işıq üzü görüb
03.10.19
Əhməd Ağaoğlunun “Mən kiməm?” kitabı işıq üzü gördü
03.10.19
Mərkəzi Elmi Kitabxanada “Çincə-Azərbaycanca lüğət” oxucuların istifadəsinə verilib
03.10.19
Bakıda Avropa Film Festivalı başlanıb
02.10.19
Kənan Hacının "Məşədi Azər təzkirəsi" adlı kitabı çap olunub
02.10.19
İmadəddin Nəsiminin 650 illiyi münasibətilə poçt markaları buraxılıb
02.10.19
Qorunan milli dəyərlərimizin təbliğ olunduğu ünvan: Milli Dəyərlər Muzeyi
02.10.19
Vüqar Əhməd Hindastanda "Ayın şairi" seçildi
30.09.19
"Nesimi. İrak divanı" kitabı təqdim olunub
30.09.19
Yeni aşıq şeiri antologiyasının təqdimatı keçirilib
26.09.19
Türkiyədə Vurğun Əyyubun anma mərasimi keçirilib
26.09.19
Şairlərimiz Dünya Yazarlarının Belqrad Görüşündə
24.09.19
Opera və Balet Teatrının oktyabr repertuarı zəngindir
24.09.19

VI Bakı Beynəlxalq Kitab Sərgi-Yarmarkası İmadəddin Nəsiminin 650 illiyinə həsr olunacaq

24.09.19
Atatürkün ad qoyduğu xanım, milyonerin musiqiçi əkiz övladları... - FOTOLAR
23.09.19
Bəsirə Əzizəli - Məhəmməd İqbalin “Zarb-i Kelim” əsərində qadın
23.09.19
Etibar Kərimli - "Sehirbazlar dərəsi"nin postmodern "tilsimi", yaxud şərq Hamleti yaratmaq cəhdləri?!
20.09.19
Gülhüseyn Hüseynoğlunun kitabının təqdımatı oldu
18.09.19
BMT Pikassonun “Gernika” əsərinə görə İspaniyadan üzr istəyib
18.09.19
Vasif Əlihüseyn - Elə gözəl idi dizimdəki yaraların qurumuş qaysaqlarını qoparmaq
18.09.19
Vüqar Əhməd - Aktyorun dəfni
16.09.19
“Ədəbi Proses – 2018” elmi-yaradıcılıq müşavirəsi
16.09.19
Türk rənginin - Turkuazın hekayəsi
12.09.19
Ayhan Miyanalı - 40-ncı sınaq
12.09.19
Rəşad Məcidin “Qələmsiz yazılanlar”ı
12.09.19
İsa Həbibbəylinin yeni monoqrafiyası çap olunub
06.09.19
Naxçıvan Dövlət Tarix muzeyi - 95
06.09.19
Ramil Əhmədin “İki Şəhərin Yazıları” adlı kitabının təqdimat və imza günü keçiriləcək
01.09.19
Esmira Fuad - Faniliyin poetik tarixi
01.09.19
Regina Deriyeva - Uşaqlıq-xəzinəsidir gözyaşlarının
19.08.19
Fərid Hüseynin kitabı Serbiyada nəşr edilib
©2012 Avanqard.net Muəllif hüquqları qorunur. Məlumat internet səhifələrində istifadə edildikdə müvafiq keçidin qoyulması mütləqdir.